NN.:
Hoe ervaar ik de begeleiding van To Drayer?
To is iemand die op het juiste moment iets zegt, maar ook op het gepaste moment zwijgt en alleen maar naar je luistert. Ze is niet bezig met je vooruit te duwen, of de juiste richting op te trekken. Ze loopt met je mee en draagt je soms op haar handen. Zo kom je, waar je innerlijk is en leer je jezelf kennen.
Susan:
Ik heb geleerd te zien hoe het komt dat ik op een bepaalde manier reageer op acties of handelen van anderen. Dat inzien helpt me om er ook nu nog steeds mee om te kunnen gaan. Door de vraaggerichte benadering, die To gebruikt in supervisie, heb ik geleerd om zelf het antwoord op de vraag te vinden. Dit komt mij nu nog steeds van pas op mijn werk. In de privé situatie heb ik daar ook profijt van. Ik heb geleerd dat ik fouten mag maken, wat me een stuk gelukkiger heeft gemaakt. Het heeft me geholpen een stukje van mijn perfectionisme (dat stukje waardoor mijn perfectionisme iets negatiefs kreeg) kwijt te raken.
Joselyn:
Tijdens de hoofdstage van mijn studie, voor pastoraal werker, heb ik ook een supervisietraject doorlopen. Dit heb ik als zeer waardevol ervaren. Juist die aparte periode van stage vond ik erg geschikt om meer te leren over mezelf. Er is dan alle ruimte om stil te staan bij wie je bent. In mijn stageomgeving werd ik geconfronteerd met zowel mijn mogelijkheden als mijn beperktheden. Aan de hand van een actuele situatie gingen we hierover in gesprek. Zo heb ik binnen de supervisie veel geleerd over datgene wat mij belemmert om daadwerkelijk de unieke persoon te zijn die ik ben. Een prachtig beeld waarmee ik dit kan illustreren is het beeld van een ontluikende roos die gaat bloeien. De supervisie was voor mij echt een plaats waar die roos ook daadwerkelijk kon gaan bloeien. Er was een open en vertrouwelijke sfeer. Elke bijeenkomst gaf me meer zicht op de oorzaken van mijn denken, handelen en voelen. Een wirwar van draden werd zo ontrafeld. Die inzichten hebben mij sterker gemaakt en mijn zelfvertrouwen doen toenemen.
Klaas:
Als predikant ben je vaak eenzaam en kwetsbaar.Door verkeerd (of onwelwillend) begrepen uitspraken kwam ik plotseling onder harde en veroordelende kritiek te staan. Ik reageerde nogal heftig en defensief. Het werd een slepend conflict, waarin ik m'n zelfvertrouwen verloor, maar ook niet meer bij m'n deskundigheid en ervaring kon komen.Wat maakte, dat ik zo heftig reageerde? Ik was bang!Ik zocht hulp bij een supervisor. Zij leerde mij de vraag te stellen: wat in mij maakt, dat ik angst voel, dat de angst als het ware mij overspoelt.
Maar dat maakt, dat je er niet meer naar kunt kijken. Wat dan wel? Er naartoe gaan, ernaar kijken, er kennis mee maken', ermee gaan communiceren, en zo het een (andere) plek geven.
Want dán pas kun je leren er anders mee om te gaan. Ik ontdekte, wát in mij de oorzaak was van die angst, in welke situaties ik die voelde. Maar ik leerde zo ook weer, dat ik meer ben en heb dan die angst. Het focussen heeft er ook aan bijgedragen om dit te ontdekken.
Na zo'n 15 supervisie sessies voel ik nu, dat m'n zelfvertrouwen terugkeert. Ik weet weer waar ik voor sta, m'n overtuiging. Ik voel weer ruimte, durf m'n nek weer uit te steken en kan weer creatief zijn.
Ik voel me bevoorrecht dat ik de kans kreeg in een moeilijke tijd supervisie te volgen. In To ontmoette ik een wijze vrouw met levenservaring, mensenkennis, veel liefde en geloof. Het was voor mij een bijzonder veilig idee om in een zware periode van mijn leven supervisie te krijgen. Ik ben er van overtuigd, dat ik mede daardoor mijn werk kon blijven doen.
|
